ไวท์ ไวทยา วัฒนกุล

[CS SS] เยี่ยมไข้ตอนเที่ยงคืน?
ผู้ร่วมเหตุการณ์ : ไวท์ ตรอง รุจ
ช่วงเวลา : เที่ยงคืนของวันที่ 4 ตุลาคม

อ่านเรื่องราวที่เกี่ยวข้องได้ที่บล็อก อารุจ ::[CS SS] วันปิดเทอมสีเทาหม่น::

*********************************************************

วันนี้วันที่ 4 ตุลาคม......

 พรุ่งนี้วันที่ 5 ตุลาคม.....

วันนี้วันเกิด 'ไอ้รุจ' เพื่อนของผม

ส่วนพรุ่งนี้....เป็นวันเกิดผม

อย่าได้สงสัยว่าทำไมผมถึงมานั่งเหม่ออยู่ที่ระเบียงห้องตัวเองเวลา เกือบสี่ทุ่มแบบนี้

และอย่าได้สงสัยว่าทำไมปิดเทอมแล้วผมไม่กลับบ้าน

ทั้งๆที่พรุ่งนี้จะวันเกิด.....

ก็เพราะว่า.....ผมต้องอยู่ทำธุระสำคัญคอขาดปาดตาย

เหอะ.....งี่เง่าสิ้นดี ธุระสำคัญที่ว่า ก็คือ ผมต้องซ่อมวิชาเลข!!! ซ่อมตั้งแต่ยังไม่รู้คะแนนสอบนี่ล่ะ

เพราะผมเล่นตกไอ้การสอบในชั่วโมง

ให้ตายเุถอะ ทั้งชีวิตคนอย่างไวทยา ไม่เคยตกเลข !!! (และก็ไม่เคยท็อปเลข - -+)

ตะกี้เพิ่งว่างสายจากน้องบลู ผมชวนเธอให้มาหาผมที่นี่ แต่เพราะที่โรงแรมกำลังจะมีการต้อนรับแขกสำคัญของคุณพ่อ จึงไม่มีใครมาได้...

ทันทีที่เหตุผลทุกอย่างออกจากปากน้องบลู รวมทั้งเสียงสะอึกสะอื้นในความเสียใจที่ไม่ได้เจอผม...

ผมก็รู้สึกแย่ขึ้นมาทันที วันเกิดทุกปี เราสี่คนจะพร้อมหน้า

ผมรับหน้าที่ทำอาหารกับคุณแม่   ส่วนน้องบลูกับคุณพ่อ ก็จะจัดโต๊ะริมสระน้ำในห้องของโรงแรม

แต่ปีนี้....ผมกลับต้องอยู่คนเดียว.... 

อากาศที่บ้านช่วงนี้กำลังเข้าหน้าหนาวแล้ว แต่ที่นี่...มีครบทุกฤดูในวันเดียว เช้าหนาว เที่ยงร้อน เย็นฝนตก ดึกๆหน่อยแบบนี้ ลมโชยเชียว....เห้อออ

ผมยังคงนั่งซึมซับบรรยากาศแปลกประหลายของกรุงเทพยามค่ำคืนต่อไปอีกนิด 

ยิ่งนั่งมองจากคอนโดชั้น18 แบบนี้ออกไปสุดลูดหูลูกตา ยังมองเห็นไฟรถยนต์อย่างกับแสงเว็บวับของทำเลที่บ้านแน่ะ 

ดึกดื่นแบบนี้ จะออกไปไหนกันนักหนาวะ ไม่เข้าใจ!!!!

 นั่นสิ แล้วจะมานั่งอยู่ทำไมวะ วันเกิดไอ้รุจ ก็ไปหาไอ้รุจสิ!!!

ผมนึกได้แบบนั้น หันไปคว้าโทรศัพท์ กดไปหาไอ้เพื่อนที่นั่งข้างๆผมทันที ไม่รู้จะชวนใคร แกนี่ล่ะ "ไอ้ตรอง"

ตุ๊ดดดดดดดดดด  กึก~

"ไอ้ตรอง!!" ทันทีที่มันคนรับโทรศัพท์ ผมก็กรองเสียงเข้าไปก่อนที่ปลายสายจะพูดสวัสดีใดๆซะอีก

"ตะโกนทำไม?" มันก็สวนทันทีที่ผมเรียกชื่อมันเช่นกัน ผมไม่ได้ตะโกนนะ แค่พูดเสียงหนักแน่น!!! (มั่นใจ)

"แต่งตัว อีก ครึ่งชั่วโมงเจอกันหน้าโรงเรียน"

"ไปทำอะไร?" เสียงมันถามได้นิ่งมาก ให้ตาย ตื่นเต้นเป็นเพื่อนกูหน่อยเหอะไอ้ตรอง (แล้วแกตื่นเต้นอะไรไอ้ไวท์)

"ไปเซอร์ไพร้วันเกิด เร็วๆนะ"  พูดจบผมก็วางสาย ขี้เกียจอธิบายให้มันฟัง รอเจอกันทีเดียวดีกว่า

ผมหันไปคว้าเสื้อคอวีสีเทา กับกางเกงขาสามส่วนสีดำ แล้วหันไปหยิบนู่นนี่ ในห้องให้ว่อนไปหมด

กุญแจห้อง  โทรศัพท์  แจ็คเก็ต เป๋าตัง แ้ล้วผมก็เดินเข้าไปในครัว

คว้าสิ่งที่อยู่ในไมโครเวฟ ถ้วยใหญ่ที่เพิ่งจะเสร็จร้อนๆ  จับมันวางลงในกล่องซุปเปอร์แวร์อันใหญ่ ใส่ถุง...

คนป่วยมันต้องกินอะไรลื่นๆคอ~~ 

ป่านนี้ไอ้รุจมันคงนอนแห้งคาที่นอนละมั่ง ป่วยซะตายคาข้อสอบแบบนั่น

หรือว่าจริงๆแล้วมันแกล้งป่วยเพราะทำข้อสอบครูปราบไม่ได้กันแน่ว่ะ???

"ฮาๆๆ" คิดได้แบบนั้นผมก็หลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง 

ไอ้รุจมันเป็นโกเด็นสามเดือน (ได้ยินเค้าพูดกัน) ไม่สามารถอยู่นิ่งแบบนี้ได้นานๆหรอก

ผมว่าป่านนี้มันคงจะขาดใจตายกับการนอน เฉยๆ เอาผ้าโปะหัว เปีกชื้นทั้งวันทั้งคืน

วันเกิดทั้งที กลับไม่ได้ไปไหน และไม่ได้เล่นเกมส์  

แต่ทำไมผมรู้สึก....สะใจ  หึหึ~

ทันทีที่เดินออกจากหน้าคอนโด ผมก็เลือกที่จะขึ้นแท็กซี่มากกว่านั่งรอรถเมล์ เอาน่า ก็คนมันรีบ เดี๋ยวของฝากจะเย็นซะหมด....

ไอ้ตรองมันออกมารึยังวะ ผมคิดในใจขณะที่มองออกไปนอกหน้าต่างแท็กซี่ 

โทรถามมันดีกว่า.......

"ถึงไหนแล้ว" อันนี้ผมไม่ได้ตะโกนนะ พูดปกติ - -+

" ใกล้ล่ะ" มันกรอกเสียงกลับมา

"อืม/อืม"  เราสองคนพูดพร้อมกันแล้วกดตัดสายของอีกฝ่ายทิ้งทันที

ผมกับไอ้ตรองนี่ อยู่ด้วยกัน ก็พูดน้อยด้วยกันทั้งคู่เลยนั่นล่ะ แต่เราก็คุยกันรู้เรื่องนะ

ไม่เหมือนกับไอ้ป่วย พูดเยอะ แต่พูดทีไรต้องบอกให้มันย่อใจความสำคุญออกมาทุกที โดยเฉพาะถ้ามันอยู่กับไอ้ว่าน...อยาได้ไปนั่งฟังมัน รอถามใหม่อีกรอบพอ!

*หน้าโรงเรียน......*

 "ช้า" ผมบ่นทันทีที่เห็นหน้าไอ้ตรอง

"ปั่นไอ้นี่มา" มันใช้สายตาเหล่ไปทางจักรยานมัน แถมยังทำหน้าตาเฉย เออ เอากะมันสิ

"งี่เง่า บอกให้รีบ" พูดจบผมก็เดินนำมันออกไปเรียกแท็กซี่ทันที

"ไอ้นี่ล่ะ" ไอ้ตรองมันตะโกนไล่หลังผมมา ไอ้นี่ที่มันว่า คงเป็นจักรยานมันนั่นล่ะ

"ทิ้งไว้นี่แหละ" ผมตะโกนกลับไปแบบไม่ใส่ใจนัก 

ได้ยินเสียงไอ้ตรองมันเข็นจักรยานของมันไปล็อกไว้กับประตูโรงเรียน แล้งเดินตามผมมาขึ้นแท็กซี่ที่จอดรออยู่ ซึ่งตอนนี้ผมเข้าไปนั่งรอเรียบร้อยแล้ว

มันขึ้นมาปุ้บก็ปิดประตูแล้ว นั่งทำหน้าไม่ใส่ใจโลกแบบของมันไป....

*บ้านอารุจ*

ขณะนี้เวลา 22.45 น. ผมกับไอ้ตรอง มายืนนิ่งอยู่หน้าบ้านไอ้ป่วยประมาณ 2นาทีได้แล้ว

เนื่องจาก......ไม่กล้ากดกริ่ง

ความเกรงใจผุดขึ้นมาทันทีในสมองผม เกือบห้าทุ่ม เค้าไม่หลับไม่นอนกันหมดบ้านแล้วหรอว่ะเนี้ย??

แต่ผมเห็นว่ามีห้องนึงข้างบนยังเปิดไฟอยู่นะ...

ไอ้ตรองมันทำท่าจะเอื้อมมือไปกดกริ่งที่หน้าบ้าน แต่ผมก็ีบคว้ามือมันเอาไว้ซะก่อน

"ห้าทุ่ม เค้าคงหลับกันหมดแล้ว" 

"แล้วจะทำไง ยื่นส่งโทรจิต?" 

"ก็ลองดิ" แล้วก็เงียบคู่

.

.

.

.

22.55 น.

ยังไม่มีการขยับจากไอ้บ้าสองคนที่ยืนมึนอยู่หน้า บ้านไอ้ป่วย....ผมไม่ควรเรียกตัวเองแบบนั้นใช่มั้ย?? ช่างเถอะ...

"ทำไมไม่โืทร"  ไอ้ตรองมันเป็นคนพูดขึ้นมา

"ทำไมเพิ่งคิดได้" ผมตอบมันกลับไป

ความมืดมันทำให้คนเราโง่สินะ....อืมมม เข้าใจล่ะ

ไอ้ตรองเป็นคนคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคนป่วยข้างบนเอง  

"อือ อยู่หน้าบ้าน....ได้....อืม" บทสนทนาอันสั้นง่ายและได้ใจความของไอ้ตรองก็จบลงเพียงเท่านี้

ผมเดาว่าที่มันสั้นทั้งๆที่ปลายสายเป็นคนช่างพูดอย่างอารุจ เพราะ มันป่วยนั่นเอง!

ไม่นานนักประตูหน้าบ้านไอ้รุจก็ถูกเปิดออก และแน่นอนว่าคนที่ลากสังขารบงมาเปิดก็ไม่ใช่ใครอื่นใด นอกจากไอ้ป่วยเจ้าของบ้าน!!

"ไหงมากกันซะดึกดื่นขนาดนี้ล่ะครับ ?"

สภาพมัน...ให้ตายเหอะ โทรมเป็นบ้าเลย!!

"มาเยี่ยมไข้" ผมเอามือออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วยืนถุงใบโตเข้าเต็มหน้าอารุจ

"อะไรกันครับเพื่อนไวท์"  ไอ้รุจผงะถอยหลังเล็กน้อย อาจเป็นเพราะตกใจกับถุงที่ผมยื่นไปจ่อหน้ามัน

"ไข่ตุ๋น" แน่นอนว่าพูดจบ ไอ้เพื่อน สองคนของผมก็ทำหน้าเหวอทันที แล้วไง ไข่ตุ๋นเยี่ยมไข้ อร่อยออก!!

ไอ้ตรองมันครี่ยิ้มบางๆ "เห็นว่าไม่สบาย" แล้วก็ยื่นแบรนด์ 2 ขวดให้ไอ้รุจ "หายไวๆนะ" แล้วมันก็หันมายิ้มเยาะเย้ย เยาะเย้ยงั้นหรอ แบรนด์ 2 ขวด มีสิทธิ์อะไรมาเยอะเย้ยวะ!!!

"ขึ้นมาก่อนดิ จะไปยืนแช่หน้าบ้านทำไมครับ หนาวนะเฮ้ย" ไอ้ป่วยเดินนำหน้าพร้อมหอบถุงไข่ตุ๋น และแบรนด์อีก 2 ขวดเข้าบ้านไปก่อน "ปิดประตูด้วย" ผมหันไปพูดกับเจ้าของแบรนด์ 2 ขวดแล้วเดินตามไอ้ป่วยขึ้นบ้านไปทันที ไม่นานนักไอ้ตรองก็เดินตามขึ้นมา.....

23.30 น. 

 *ห้องอารุจ*

 .

.

.

.

.

.

TBC.

จะมีซัมธิงระหว่างเพื่อนสามคน

แต่ไม่รู้จะเป็นเรื่องอะไร ยังคิดไม่ออก *0*/

 ปล.ไม่วายนะ!!!

สรุป

นี่เป็นการ เขียนต่อจากพี่นามินแม่อารุจนะคะ ดังนั้น ขอลอกสรุปมาบ้างเล็กน้อย ^^!

 - อารุจป่วย(น่าจะประมาณไข้หวัดใหญ่) ตั้งแต่วันสอบปลายภาควันสุดท้าย (2 ต.ค.)
- ไม่สบายน็อคหลับตอนสอบ จนครูปราบให้สอบใหม่ (ขอบคุณครับ)
- ไวท์ไม่ได้กลับภูเก็ตเพราะต้องอยู่ซ่อมเลข!!

- นั่งเซงอยู่คอนโด นึกขึ้นได้เลยโทรชวนตรองไปหารุจตอน เกือบสี่ทุ่ม

- มาถึงบ้านรุจกะไอ้ตรองตอนประมาณ 22.45 น.
- 23.30 น. มีซัมธิงอะไรนิดหน่อยระหว่างเพื่อน?/ยังคิดไม่ออก

- น่าจะอ่านเอนทรี่เซอร์ไพร้วันเกิดได้ที่บล็อกอารุจ

- พรุ่งนี้อาจจะลงเอนทรี่วันเกิดลูกตัวเอง อาจจะนะ!!

เล็กๆน้อยๆจากเรวดี

อ่า ถ้าใครอ่านจนจบ อาจจะพบว่าทำไมไวท์ถึงรั่ว 

ก็นะ เค้ามีเพื่อนแล้ว เค้าไม่จำเป็นต้องดุ ต้องโหดใส่เพื่อนนี่นา เนอะ!!

อาจจะเป็นอีกมุมของลูกชายที่ไม่ใช้การมีเรื่องชกต่อย ถึงแม้ว่าจะดูขัดกะบุคลิกในบางมุมไปบ้าง แต่นี่ก็คือไวทยาในอีกมุม ที่คนที่สนิทจะได้พบเจอ

เขียนเอนทรี่นี้สนุกดี แน่นนอว่าเรวดีหนีความจริงจากวันเกิดมาอีกแล้ว

วันเกิดปีนี้.....ก็ไม่เลว แต่ก็ใช่ว่าจะดี...T^T

แต่ก็ช่างเถอะ ก็ยังดีที่มีความสุขตอนมาเจอลูกชาย

เจอกันเมื่อเรวดีอัพเอนทรี่ซัมธิง 30 นาทีค่ะ *-*/