ไวท์ ไวทยา วัฒนกุล

เอนทรี่นี้สืบเนื่องจาก [CS-MS]

[CS]MS อคติ

อ่านมุมมองพี่ไทยได้ ทีนี่ ค่ะ  

ผู้ร่วมชะตากรรม : พี่ไทย  ครูคมเดช

แขกรับเชิญตอนแถม : ว่าน รุจ ตรอง 

*************************************************************

นายธีร์ นายไวทยา ตามครูมาที่ห้องปกครองเดี๋ยวนี้......

.

.

.

ห้องปกครอง

บรรยายกาศมันเหมือนห้องดับจิตดีๆนี่เอง ทั้งเย็น ทั้งเงียบ ผมก็ไม่เข้าใจว่า จะเงียบหาอะไรกัน ทันทีที่ผมกับ...เอิ่ม...รุ่นพี่!
เดินเข้าไปในห้อง ทุกสายตาที่นั่งอยู่ในนั้นก็พร้อมเพียงกันหันมาจ้องที่ผมเป็นตาเดียว 'แปลกมากรึไง แค่มีเรื่องเข้าปกครอง'

"ตกลงว่าเธอสองคนมีเรื่องอะไรกัน..." เสียงครูคมเดชเอยขึ้นทันทีที่เราก้าวพ้นธรณีประตู แต่ก็ยังไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกไป จนเหมือน

ว่าครูคมเดชเริ่มที่จะเปิดหาอะไรบาอย่าง แต่ผมก็ไม่ได้สนใจนัก ผมเลือกที่จะล้วงกระเป๋า แล้วยืนในท่าที่สบายที่สุด มองออกไปนอกหน้าต่าง

ที่เป็นกระจกใส ซึ่งตอนนี้ผมรู้สึกว่า มันไม่ใสอีกต่อไปแล้ว ?

กำแพงมนุษย์ขนาดย่อมๆก่อตัวขึ้นที่หน้าห้องปกครอง....อ่า ไอ้พวกนี้มันอยากรู้อยากเห็นกันมากเลยรึไงว่ะ.....

"ผมผิดเองครับครู ผมต่อยน้องก่อน น้องไม่ผิดครับจะลงโทษก็ลงโทษผมคนเดียวครับครู"  

ผมหันควับตามต้นเสียงที่ยืนอยู่ข้างๆผมทันที อะไรว่ะ พระเอกรึไงรับผิดคนเดียวน่ะ.... "ผมก็ผิดครับ" ผมบอกออกไปตอนที่กำลังจ้องหน้ารุ่นพี่...อยู่

"แล้วเรื่องราวมันเกิดอะไรขึ้น ธีร์ ครูไม่อยากจะเชื่อเลยนะว่าเธอจะเป็นอันธพาลแบบนี้"  แน่นอนว่าเมื่อมีคนรับผิด ก็ต้องมีการขยายความหาเห

ตและผลของมัน เหอะ ไม่มีใครเชื่อว่าไอ้รุ่นพี่นี่จะต่อยคนเป็น แต่ทุกคนล้วนแน่ใจเต็มที่สินะ ว่าคนอย่างไวทยา.....มีเรื่องเป็นเรื่องปกติ!!!


"มันเกิดจากการเข้าใจผิดของผมเองครับ ไวทยาทำเก้าอี้ล้ม ผมคิดว่าเค้าไม่พอใจผมก็เลยไปหาเรื่องน้องเค้าครับ น้องไม่มีส่วนรู้เห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ ถ้าครูจะลงโทษก็ลงโทษผมคนเดียว"

อ่า....ไอ้หมอนี้มันเดือดเพราะเก้าอี้ล้ม เนี้ยนะ? เหตุผลงี่เง่า น่า...รุ่นพี่

"ผมก็ผิดครับครู ผมก็ต่อยเค้าเหมือนกัน" คนอย่างไวทยาไม่จำเป็นต้องให้ใครมารับผิดแทน รู้ไว้ซะด้วยไอ้คุณรุ่นพี่

"แต่ผมต่อยน้องก่อนครับ ผมเป็นคนเริ่มครับครู" ยังไม่ทันที่ผมจะได้คิดอะไรมากไปกว่านี้ คู่กรณีของผมก็ยังคงยืนยันที่จะรับผิดต่อไป แน่นอนว่า ผมไม่ยอม   "ผมต่างหากที่เป็นคนต่อยก่อน"  

ทั้งหมดฟังดูเหมือนการก่อสงครามน้ำลายขนาดย่อมๆขึ้นอีกครั้ง

"พอๆ ครูไม่รู้ว่าใครจะต่อยใครก่อน แต่เมื่อเกิดเรื่องขึ้นแล้ว นายสองคนต้องรับผิดชอบร่วมกัน การมาอยู่ที่นี่ทุกคนเป็นพี่เป็นน้อง เราต้องอยู่ด้วยกันด้วยความรัก เราต้องเปิดใจให้แก่กัน อย่าเอาอารมณ์มาเป็นที่ตั้ง ไทย นายเป็นพี่นายก็ต้องดูแลน้อง มีอะไรก็ค่อยๆพูดค่อยๆจา ควบคุมอารมณ์หน่อย ไวท์ นายก็เหมือนกันมาอยู่ที่นี่ต้องให้เกียรติ ซึ่งกันและกัน โรงเรียนสอนให้เป็นคนดี ไม่ได้สอนให้เป็นอันธพาล...

.....สิ่งที่ครูคมเดชพูด ทำให้ผมฉุกคิดถึงเรื่องนั้นอีกครั้ง .....ไอ้พวกรุ่นพี่ สมองของผมถูกสั่งให้ อคติกับพวกที่เรียกตัวเองว่ารุ่นพี่ทุกคน เพราะ

ไอ้พวกนี้มันก็เหมือนกันหมด นั่นก็คือ ต้องการที่จะใช้คำว่า 'รุ่นพี่' มาข่มเหงและก็รังแก คนที่ได้ชื่อว่าเป็น 'รุ่นน้อง'

แต่จากเหตุการณ์วันนี้ สิ่งเดียวที่ทำให้ผมเปลี่ยนความคิดไปบ้าง นั่นก็คือ 'รุ่นพี่' พี่ยืนอยู่ข้างๆผมตอนนี้ ไม่ขี้ขลาด...ไม่ตาขาวเหมือนกับไอ้พวกนั้น อะไรหลายๆ อยากในความคิดผมเริ่มที่จะสงบลงหลังจากการปะทะหมัด กับ 'รุ่นพี่' คนนี้



เป็นพี่น้อง....เปิดใจ ผมไว้ใจและก็เชื่อใจสองคำนี้ได้ใช่มั้ย ??



โรงเรียนนี้ และที่นี่ ไม่ได้มีคนเห็นแก่ตัวแบบไอ้พวกนั้น อย่างน้อยผมก็ได้พิสูจน์ด้วยตัวเองมาแล้ว 1คน

คราวหน้าถ้าจะต่อยกัน เรียกผมด้วยนะเดี๋ยวจะไปเป็นกรรมการให้" ประโยคสุดท้ายของครูคมเดช เบรกความคิดทั้งหมดของผมไว้เพียงแค่นั้น

ครั้งหน้า ครูอาจต้องไปเป็นกรรมการให้ผมกับคู่ชกคนอื่นแล้วละครับ



และแล้วคำสั่งที่เหมือนสายฟ้าฟาดเปรี้ยงเข้ามาที่หัวผมก็ดังขึ้น

"เย็นนี้สองคนยังกลับบ้านไม่ได้ ต้องอยู่ทำความสะอาดห้องน้ำของตึกเรียนทุกชั้น ทุกห้องให้สะอาดเรียบร้อยไม่ เสร็จไม่ต้องกลับบ้าน เดี๋ยวผมจะอยู่เฝ้าคุณเอง"

ขัดห้องน้ำ!!! ให้ตายเหอะครับครู ผมทำงานบ้านไม่เป็น!!!



เหมือนว่าสิ่งที่ผมประท้วงอยู่ในใจ และกำลังจะพูดออกมานั่น ไม่เป็นผลอีกต่อไป  การลงโทากำลังเริ่มต้น


คนอย่างไวทยา วัฒนกุล ต้องมาขัดห้องน้ำ   ....  น้องบลูต้องชอบออกชอบใจแน่ๆ ให้ตายสิ!

*


*

*

*

*


*

ห้องน้ำ...

ผมยืนทำใจอยู่ข้างหน้าห้องน้ำอยู่เกือบ 5 นาที แล้วครูคมเดชก็เดินมาทำให้ผมจำเป็นต้องเดินเข้าไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ ส่วนไอ้รุ่นีพี่นั่นน่ะหรอ...

สงสัยล้างเสร็จไปห้องนึแล้วมั้ง? เห็นก้มหน้าก้มตาล้าง อย่างเดียวเลย

ผมเดินเข้าไปเลือกห้องที่คิดว่าสกปรกน้อยที่สุด เข้าห้องโน่น ออกห้องนี้ จนไอ้คนที่นั่งขัดอยู่ห้องฝั่งโน่น มันหันมามองเป็นระยะๆ  แม่งเอ้ย!!!

จะสกปรกโดยเท่าเทียมกันเลยใช่มั้ย?!!!

ให้ตายเหอะ ใครว่ะแม่งใช้ห้องน้ำสกปรกขนาดนี้...!!!

จริงๆแล้วผมก็ได้แต่บ่นในใจ ต้องก้มหน้าก้มตา ขัดๆๆๆๆๆ ไอ้พื้นบ้าๆ เหม็นๆนี่ต่อไป

ทำไมมันออกยากออกเย็นยังงี้วะ!!! ผมเริ่มหงุดหงิดแล้วนะ   ผมออกแรงขัดเยอะขึ้นอีกนิด จนถึงมากที่สุด และอาจจะเป็นเพราะผมทุ่มแรงทั้ง

หมดลงไปที่แปลงและพื้นลื่นๆของห้องน้ำ ทำให้การทรงตัวทั้งหมดของผมเสียสมดุล


โครม!!!!!!!!!!!!!!!!!!   

บ้าเอ้ย!!! ผมล้มลงไปนอนกองกับพื้นห้องน้ำที่เต็มไปด้วย น้ำยาขัดห้องน้ำและฟองสกปรกๆพวกนั้น ให้ตายเหอะ ผมไม่เคยรู้สึกโมโหตัวเองเท่านี้มาก่อนเลย ยังไม่ทันจะได้พยุงให้ตัวเองลุกขึ้น ก็มีมือปริศนา มาพยุงแขนผมไว้ "เฮ้ยใจเย็นๆ" เสียงไอ้เจ้สของมือปริศนานั่นล่ะ

จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก 'รุ่นพี่'  

"ไม่เป็นไรลุกเองได้" ผมไม่ได้หยิ่ง หรือคิดจะหาเรื่องอะไรทั้งนั้นแหละครับ แต่เข้าใจมั้ยว่า     มันอาย....

บ้าชะมัด มาล้มในห้องน้ำ ท่ามกลางฟองสกปรกพวกนี้อีก อายแทบอยากบินกลับภูเก็ต....?

ส่วน 'รุ่นพี่' พอได้รับคำตอบจากน้ำเสียงอันคุกรุ่นของผม ก็ปล่อยแขนผมทิ้งแล้วก็เดินไปทำหน้าที่ตัวเองต่อทันที  เออวะครับ ทำไมไม่ช่วยให้

ตลอดลอดฝั่งวะครับ คุณรุ่นพี่....

ผมยันตัวเองขึ้นด้วยความทุลักทุเล ให้ตายเหอะ ผมบอกแล้วว่าผมไม่ถูกกับงานทำความสะอาดพวกนี้...!!!

.


.


.


.


การทำโทษก็สิ้นสุดลง ห้องน้ำทุกห้องสะอาดเรียบร้อย อุปกรณ์ทำความสะอาดทุกชิ้นถูกล้างเรียบร้อย ไทยเก็บรวบ รวมไปเก็บไว้ที่ห้องเก็บของ

ก่อนที่ไทยจะเดินออกจากประตูห้องน้ำไป



แน่นอนว่าเมื่อการลงโทาสิ้นสุด เราทั้งหมดก็พร้อม (สุดๆ) ที่จะแยกย้ายกันกลับบ้าน ไปทำความสะอาดตัวเองซะที ผมรู้สึกว่าตัวผมมันมีกลิ่น

เดียวกับน้ำยาล้างห้องน้ำเลยล่ะ....


แต่ก่อนที่ผมจะได้ก้าวออกไปนั้น สิ่งหนึ่งที่ผมต้องทำ ก็คือ.........ล้างอคติ ให้สมบูรณ์


"เอ้าเสร็จรึยัง...ห้องสุดท้ายแล้ว"  ตอนที่ครูคมเดชเข้ามาเร่งให้รีบทำเร็วๆเพราะเหลือห้องสุดท้ายแล้ว ดูเหมือนว่า ส่วนของรุ่นพี่ จะเสร็จแล้ว

แต่ของผมยังเหมืออีก 1 ห้องเต็มๆ  ส่วนผมก็เริ่มที่จะปวดจี๊ดๆที่ข้อเท้า ดูเหมือนว่าตอนล้มลงไป ข้อเท้ามันจะพลิกนิดๆ ตอนนี้มันเริ่มออก

อาการล่ะ ยิ่งทำให้ทุกอย่างช้าไปใหญ่

และตอนที่ผมกำลังจะก้างเข้าไปทำความสะอาดส่วนที่เหลือของผม ก็มีใครบางคนเดินตัดหน้าผมเข้าไป และลงมือ ขัดๆถูๆ อย่างชำนาญ จนมัน

เสร็จในไม่กี่นาทีต่อมา  และแน่นอนว่า ใครคนนั้นก็คือ........'รุ่นพี่'  นั่นเอง


ได้สินะ ความเป็นพี่น้อง ฉันไว้ใจนายได้สินะ    ......พี่ไทย.......







"เฮ้ยไทย... ขอบคุณ"



หลังจากที่พูดจบ ผมก็เดินออกไปจากโรงเรียนทันที  ทิ้งให้คนข้างหลังยืนงง และเริ่มมีรอยยิ้มบางๆผุดขึ้นที่ใบหน้าเราทั้งคู่   อคติ ส่วนนึง

ทะลายลงบ้างแล้ว  อย่างน้อย ก็กับนายคนนึง  'พี่ไทย'




THE END

**************************

แถมค่ะ


"น้องครับ  มีใครว่างไปเตะบอลกับพี่มั้ยครับ"  เสียงสดใสของรุ่นพี่คนเดิม ดังขึ้นในห้องม.4 อีกครั้ง
"ไปครับพี่ไทย ผมว่าง"  เสียงว่าน หนุ่มนักกีฬาประจำห้อง หันกลับมาที่รุ่นพี่อย่างยินดี...

"ตรอง รุจ ไปด้วยกันนะ" เสียงรุ่นพี่ยังคงไม่หยุดการชักชวน เหล่ารุ่นน้องตัวแสบให้ไปเตะบอลกันตอนเลิกเรียน

"ครับพี่ไทย"  สองหนุ่มที่ตอนนี้กำลังนั่งคุยกันอยู่หันมารับคำทันที

"นายล่ะไวท์  ไปด้วยกันมั้ย"    เสียงรุ่นพี่หันมาเชิญไอ้รุ่นน้องหน้าโหด ที่ตอนนี้กำลังนั่งกดโทรศัพท์เล่นอยู่
"......เพื่อนไม่มีรึไง มาวุ่นวายกับรุ่นน้องอยู่ได้"

"อาวพูดงี้อยากเข้าปกครองอีกรอบมั้นละครับไอ้รุ่นน้อง"  

"ก็คิดว่าดีนะครับคุณรุ่นพี่"   

จบบทสนทนา เสียงคนทั้งห้องก็พร้อมใจกันหัวเราะ ทั้งคู่อย่างอดเสียไม่ได้

คนนึงก็รุ่นพี่....ผู้อารมณ์ดี (ที่พร้อมจะฟิวขาดถ้าใครทำเก้าอี้ล้ม?)

อีกคนก็รุ่นน้อง.....ผู้ปากดี (ที่พร้อมจะขัดห้องน้ำทุกเมื่อถ้ามีเรื่อง?)


ความรู้สึกของไวทยาที่มีต่อรุ่นพี่เริ่มทะลายลงทีละนิด อย่างน้อยก็มีคนนึงที่ทำลายกำแพงนี้ลงได้

พี่ไทย.....






การเตะบอลของเหล่านักเรียนม.4 และ ม.5 เริ่มขึ้นในตอนเย็นของวันนึงอย่างสนุกสนาน โดยมีพวกสาวๆมาเชียร์กันไม่ห่าง

ความสัมพันธ์ระหว่าง  รุ่นพี่-รุ่นน้อง   มันน่าจดจำเสมอ......ถ้าคุณเป็นรุ่นพี่ที่พร้อมจะ...ให้เกียรติ และเป็นรุ่นน้อง....ที่พร้อมจะเปิดใจ

จริงมั้ย?



Fin.

********

สรุป

1. ไทยกับไวท์โดนเรียกมาพบมาที่ห้องปกครอง
2. ครูคมเดชถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ทุกอย่างก็เงียบสนิท
3. คณูคมเดชตัดสินใช้ลองเชิงโดยการทำทีเป็นโทรศัพท์ไปหาผู้ปกครอง
4. ไทยยอมพูดออกมาและออกรับผิดทั้งหมดเอง
5. ไวท์ไม่ยอมขอรับผิดด้วยเช่นกัน
6. ครูคมเดชตัดสินทำโทษทั้งคู่ ให้ทำความสะอาดห้องน้ำทั้งตึกเรียน
7. ไวท์ไม่เคยทำความสะอาดเลย ไม่ว่าจะที่ใดๆ เลยดูออกจะขัดหูขัดตา และขัดใจเจ้าตัวสุดๆ
8. ต่างคนต่างทำโดยไม่มีใครพูดกัน
9. ไวท์เสียหลัก ลื่นล้ม
10. พี่ไทยเข้ามาจะช่วยพยุง แต่ไวท์บอกว่าไม่ต้อง
11. เหมือนว่าไทยจะไม่พอใจนิดๆที่ไวท์ไม่ให้ช่วย
12. ไทยทำความสะอาดเสร็จแล้ว แต่ไวท์ยังเหลืออีก 1 ห้อง และดูเหมือนว่าไวท์จะขาพลิก เริ่มเจ็บนิดๆ ทำให้ทำความสะอาดลำบากกว่าเดิม
13. ไทยเข้ามาช่วยโดนไม่พูดอะไร
14.ไวท์เริ่มรู้สึกว่า ไว้ใจไทย ได้....
15."ได้สินะ ความเป็นพี่น้อง ฉันไว้ใจนายได้สินะ......พี่ไทย" ไวท์คิดและกำแพงอคติก็เริ่มลดลง
16. ไวท์ขอบคุณไทยและเรียกชื่อเป็นครั้งแรก
17. เหมือนว่า ทั้งคู่จะแอบยิ้มออกมา
18.อคติหมดไปแล้งสำหรับพี่ไทย ส่วนคนอื่น....ก็ยังมีอยู่ ถ้าไม่มาวุ่นวายก็จะไม่มีเรื่อง
19.นี่ฉันต้องปลดรุ่นพี่ทุกคนโดยการให้ลูกขัดห้องน้ำเรอะ!!!!
20. รุ่นพี่ค่ะ  เล่นกับไวท์แบบอื่นบ้างนะ อย่าต่อยมันนักเลย แม่มันทรมารใจ



ปล.ตัวโตๆ  MS นี้เกิดจากแรงกดดัน

ผอ.ใจร้าย

พี่โน๊ตใจร้าย

ทุกคนใจร้าย

ลูกเรวดีไม่วายโว้ยย

เลิกติดภาพจากบล็อกพี่แมนกับบล็อกพี่เกซะที!!!!

*สะบัดผม* เชอะ!!!!